اينجا، شيراز، يكپارچه و شيرازي‌ها همصدا همه جهان را دعوت مي‌كنند روز شيراز به محفل زیبای عطر بهارانش که مصداق اين شاه بيت معروف” خوشا شيراز و وضع بي‌مثالش ” است را با احساس درون در بياميزند.
اينجاشيراز دربهار، رنگ‌خلقت پروردگار بر بوم‌بهشت زمين پاشيده‌شده، اينجا شما تصويري از بهشت را مي‌بيند كه خالقش فقط پروردگار است…
اينجا، شيراز است، شهر گل و بلبل، شهر دلدادگان عاشق و البته مهد تمدن ايران زمين…
مهد سه هزار سال فرهنگ و ادب و شجاعت.
شهر عزیزم روزت مبارک…

عکسهای بیشتر در ادامه مطلب…

+ عکسهای بیشتر در سایت تخصصی عکاسان شیراز

امروز وقتی از دانشگاه بر میگشتم ساعت 2 ظهر بود.. وقتی وارد شهر شدم همه جا پر از نیروهای نظامی شده بود.. به عبارتی شهر در حکومت نظامی کامل به سر میبرد.. همه سرباز هارو میدیدم که یه جای دنج واسه خودشون پیدا کردن نهارشونو میخورن… تا اینکه حدود 2 ساعت ظهر استراحت کردم.. وقتی رفتم داخل کوچه دیدم کوچمون شده پر نیرو انتظامی و انواع ماشین های خوشکل و ناز نیرو انتظامی… مخصوصا این تویوتاهشون که منو روانی خودش کرد…

حالا چرا کوچه ما پر شده بود از مامورای نیرو انتظامی بخاطر این بود که داخل کوچه ما یک گاراژ کوچک هست که اونجارو کرده بودن انبار مرکزی تغذیه سرباز ها و دوتا کوچه بالاتر ما هم یک حسینیه هست که اونجا مقر 800 تا سرباز شده بود( اکثر حسینیه ها و مساجد شهر مقر نیروهای نظامی شده بود).. با یکی از سرباز ها همینطوری رفیق شدم.. گفت از یگان های بوشهر هستن و از همه جای ایران به شیراز سرباز فرستادند… آخرش هم فرماندش صداش زد و کلید یکی از این ماشین های ناز رو بهش داد که غذا رو ببره واسه یه مقر دیگه.. من هم همون لحظه عازم باشگاه بودم… وقتی ماشین رو از کوچه آورد بیرون گفت بیا تا یه جا برسونمت.. گفتم ای فدات شم 1000000000000 بار… واسه اولین بار تو عمرم داشتم سوار تویوتا میشدم. اونم چه چیزی… وقتی اهل محل منو دیدن حس کردم الان دارن با خودشون میگن ااااااااا عجب آدم فنی هست این امین :ی …

بعد که از تمرین برمیگشتم سر هر چهارراهی میرسیدم میدیدم سربازا تلفن عمومی هارو گرفته بودن به  حرف زدن از یکیشون پرسیدم جریان چیه ؟ گفت سربازهستن،دلشون تنگ شده…منم تو دلم گفتم قربون چشای بادومی همتون برم.. یوقت بادوم نمیخواین؟…

راستی اینو یادم رفت.. آرایشگاه سر خیابونمون هم پر شده بود از سرباز.. فکر کنم اومده بودن کله کچلشونو اتو بکشن یا زیر ابرو بردارن…

طبق معمول هر سه شنبه با دوستام بعد از خوردن نهار در سلف دانشگاه عازم کوه شدیم(که کمتر از 10 دقیقه تا دانشگاه فاصله داره). ما دفعات زیادی به کوه رفته بودیم ولی این دفعه با یک صحنه جالب در یکی از نقاط کوه برخوردیم که یک علامت سوال بزرگ رو در ذهن من نقاشی کرد که اگر از دید ما قرآن مقدس است و درمقابل هرگونه بی حرمتی به اون واکنش نشون میدیم چرا باید شاهد چنین صحنه ای باشیم؟ من که علت رو نفهمیدم… اگر شما اطلاعی دارید راهنمایی بفرمایید.

عکسهای بیشتر در ادامه مطلب…

یکخورده بالاتر هم با این منظره مواجه شدم…

یکی از کتابهارو که یه گوشه افتاده بود رو برداشتم… اولش فکر کردم کتاب دعا یا چیزی باید باشه،ولی دیدم این هم قرآنه؛

وقتی که یکی از صفحه های اون رو به صورت کاملا تصادفی باز کردم، به نکته جالبی برخورد کردم… عکس اون صفحه رو گذاشتم…

ترجمه آیه ها به فارسی رو اینطور نوشته بود :
و مشرکان منفک بودند تا آنکه برهان(و حجت و حق) بر آنان آمد (1) رسولی از جانب خدا فرستاده شد تا کتاب آسمانی پاک را برای آنان تلاوت کند (2) که در آن کتابها نامه های حقیقت و راستی مسطور است (3)
…. محققا آنان که از اهل کتاب کافر شدند آنان با مشرکان همه در آتش دوزخند و در آن همیشه معذبند و آنان در حقیقت بدترین خلقند (6)

منتظر نظرات شما هستم.

دیشب ساعت 9 شب بر اثر بمب گذاری در حسینیه ثارالله شیراز(نرسیده به فلکه معلم) در مجلس سخنرانی آقای انجوی حدود 220 نفر یا بیشتر کشته یا زخمی شدند. بر اثر این بمب گذاری آسیبی به شخص آقای انجوی وارد نشد ولی بسیاری از مردم که حد اکثریت آنان جوان هستند کشته یا زخمی شدند. این موضوع در هیچ پایگاه خبری ذکر نشده است. خبر این بمب گذاری تنها یک ساعت و نیم بعد از این حادثه به من رسید که جز اولین کسانی بودم که بعد حادثه خودمو به محل رسوندم و پلیس منو متواری کردو الان شما را باخبر میسازم و به دلیل عدم دسترسی به اینترنت این لحضه شما را مطلع میکنم. تمامی راههای ورودی شهر بسته شدند و تا صبح شهر در آماده باش کامل بود و تا شعاع ده کیلومتری محل حادثه تمامی راهها و جاده های منتهی توسط نیرو انتظامی بسته شده بود. مردم شیراز تا صبح مضطرب و نگران بودند و به دنبال نشانه ای از فرزندان و دوستانشان شب را با شیون به صبح رسانیدند.گفتنی است که هویت عده ای از کشته شدگان مشخص نیست.هیچ گروه تروریستی مسئولیت این حادثه را بر عهده نگرفته است.

استاندار گفته است که احتمال انفجار مربوط به ادوات جنگی بوده که در معرض نمایش بوده.

با تشکر.

ارسال خبر: یکشنبه ساعت 2 ظهر

آرین جون- سرویس خبری بالاترین در فارس

بعضی ها از همون اولی که پاشونو گذاشتن آماده نبرد برای نجات طبیعت بودن(خودمو میگم)… :d

یه عده دیگه هرکاریشون میکردی آشغال رو توی سطل نمیریختن… یا هدف گیری خوبی نداشتن یا حتما میخواستن برا آشغال های باقیه جا خالی بزارن(چه آدمای دلسوزی واقعا)…

 عده ای دیگر کارشون از هدفگیری و خالی گذاشتن جا برای آشغال دیگران گذشته بود و از بس از ظاهر سطل آشغالی ناخوش بودن، دلشون نمیومد به سطلها افتخار ریختن زباله رو بدن… و همونجا…

 علاقه مندان به هنر صنایع دستی هم سیزده بدر رو خیلی دوست دارن… تا اونجا که از همون اول پوست درختان کاج رو( برای ساختن قایق و … از پوست این درخت) پوستکن کردن…(چون یه دختر خانوم جوون در حال پوست کن کردن درخت به اتفاق داداش هاش بود.. جرات عکس گرفتن از اون درخت رو نکردم… و از اونجا که ایشون خیلی کنه بودن.. تا نیم ساعت ول کن درخت نبودن که بعدش هم من از عکس گرفتن درخت به کل بیخیال شدم… ولی نیمتنه درخت کاجی که توسط او و خانوادش به کل پوستکن شده بود… واقعا قابل تامل بود)

عده ای دیگر اصلا براشون مهم نبود کجا آشغال دونی هست کجا نیست… اگه همون لحظه ریختن زباله بپرسی سطل زباله کجاست.. بهت میگن: همه جا !!

بعضی ها هم که میخواستن با جمع آوری زباله ها کمک کنن… با مشاهده این جور منظره ها….از اینکار پشیمون شدن… آخه کی میاد جمع کنه ؟؟؟!!!

در کنار همه خاطرات زشتی که ما برای طبیعت به جا گذاشتیم… شکوه طبیعت حرفی جدا برا گفتن داره… و شاید بتوان اون رو حقیقت واقعی سیزده 87 نام برد…

در پایان از وحید که در گرفتن عکسها کمکم کرد ممنونم…
تا درودی دیگر… بدرود

باخبر شدیم که دوستان بالاترینی و بلاگر بساطی راه انداختن تحت عنوان دوران جواتی. من هم توسط دوست عزیزم سعید دعوت شدم… بساط جوات بازی بنده از کودکی شروع شده و من الان در اوج دوران جواتی بسر میبرم…(مدرک جواتی رو که گرفتم میرم دوره کامبیزی رو شروع میکنم)

ماجرای جواتی بنده اینجا آغاز میشه که بندی متولد روز سیزده بدر هستم. از چهره زیبای بنده در این عکس معلومه که نحسی سیزده بدر روی من اثر کرده…(وقتی یک ماهه بودم.)

به من میگن تو با محیط زیست میونه خوبی نداری… هرجا علف و بته میبینم میخوام از جا ریشه کن کنم…(عکس در کنار کاکوی کوچیکم وقتی 4ساله بودم)…

از فیگوری که در این عکس گرفتم متوجه میشید که توی خلیج پارس هستم(والا هر آریایی که پاشو اونجا میزاشت از این سنگین تر فیگور نمیگرفت. عکس11 سال پیش)…

این عکس بایا هست. مرغ عزیزم… یادش بخیر… 6 سال پیش به ضرب چاقو کشته شد(اگه یکم پاکیزه تر بود تا حالا نوه- نتیجه هاشو هم نگه میداشتم… البته خودش بیشتر از 8 ماه زندگی امونش نداد..)

 ولی الان یه کفتردست آموز دارم… به یاد بایا جونم اسم کفترمو گذاشتم بایا…اینم عکس بایا…

و اما در مرحله آخر… نهایت دوران جواتی منو میبینید…(عکسها 1 سال پیش)

 در پایان دوست عزیزم حبیب (وبلاگ پیکرتراش) رو دعوت به ادامه بازی میکنم…

دیگه به بزرگواری خودتون ببخشید… دستم بند بود با پا خداحافظی کردم…

تا درودی دیگر بدرود…